Watergate

Een Amerikaanse president die campagnemiddelen gebruikt om te laten inbreken in het hoofdkwartier van de Democraten en die, wanneer de inbrekers betrapt worden, twee jaar lang liegt, manipuleert en chanteert, terwijl twee hardnekkige journalisten de onderste steen boven proberen te krijgen… In vergelijking met het verhaal achter de inbraak in het Watergategebouw lijkt president Trump een watje. Watergate brengt de sfeer en het gevoel van een onderzoek naar het meest beruchte politieke schandaal van de 20e eeuw tot leven in een vernuftig spel, waarbij in goed dertig minuten tijd de spanning hoog oploopt.

 

in Watergate stapt één speler als eindredacteur in de schoenen van Washington Post-journalisten Woodward en Bernstein om voldoende verbanden te leggen tussen president Nixon en bepaalde informanten. De tweede speler is president Nixon die bewijsmateriaal achterhoudt en zo probeert om niet te moeten aftreden vóór het einde van het spel.

 

Watergate is een card-driven-game in de stijl van Twilight Struggle of 13 days: the Cuban Missile Crisis. Elke kaart in het spel heeft een zekere actiewaarde maar bevat daarnaast ook een specifieke  persoon of gebeurtenis die een rol speelde in het Watergate-schandaal. In tegenstelling tot de befaamde voorgangers (waar de kaarten gedeeld worden) heeft elke speler hier een eigen set van twintig kaarten. Het opzetten van het spel duurt amper een minuut: het spelbord (een voorstelling van het kurkbord waarop de redacteur zijn aanwijzingen vastpint) wordt opengelegd, elke speler neemt de eigen set kaarten en enkele fiches en schijven worden klaargelegd.

 

De spelers starten elke ronde met 4 of 5 kaarten die beurtelings gespeeld worden. Elke kaart kan gespeeld worden met het waardegedeelte of met het actiegedeelte. Acties zijn krachtiger, maar kunnen meestal maar één keer gebruikt worden. Elke kaart beïnvloedt één of meerdere van drie elementen die de spelers tegelijk in de gaten moeten houden. De initiatief-schijf bepaalt wie de volgende ronde als eerste een kaart mag spelen. Een belangrijk voordeel, aangezien die speler ook één kaart extra krijgt en de ronde dus ook nog eens kan afsluiten. De termijn-schijf is essentieel voor president Nixon: als die 5 termijn-schijven verzamelt, verliest de journalist het spel meteen. De bewijsfiches op het onderzoeksspoor ten slotte kunnen een spoor vormen tussen president Nixon en de zeven mogelijke informanten. De eindredacteur wint als hij president Nixon op die manier kan linken aan twee informanten.

Op het einde van elke ronde wordt gekeken wordt gekeken wie de volgende ronde het initiatief kan nemen en wie de termijnschijf ontvangt. Daarna leggen beide spelers de bewijsfiches op het speelbord. De redacteur tracht met open bewijsfiches een ononderbroken spoor te leggen tussen president Nixon, die als een spin in het midden van het speelbord zit, en twee van de zeven mogelijke informanten. De president legt bewijsfiches gedekt neer, en kan zo de keten van bewijsmateriaal onderbreken of blokkeren.

 

Een goede timing van de sterkste kaarten in je hand is essentieel: je kan nooit alles tegelijk naar je hand zetten, maar gelukkig geldt dat evenzeer voor de tegenstrever. De verleiding om als eindredacteur vooral bewijsmateriaal te verzamelen is groot, maar als je de termijnfiches uit het oog verliest, riskeer je dat de president al te snel een overwinning met 5 termijnfiches behaalt. Als je dan focust op bewijsfiches en termijnschijf dreig je de initiatief-schijf weer te vergeten, die een belangrijk overwicht in een volgende ronde meebrengt… Watergate creëert zo een intens evenwicht? Het is het soort spel waarbij je voortdurend het gevoel hebt dat de tegenstander er net iets beter dan jou voorstaat, maar gelukkig denkt die er doorgaans net hetzelfde over… Mijn aanvoelen is voorlopig dat het spel voor de president iets moeilijker te winnen valt. Aangezien Nixon hier de ‘crook’ is die hier de waarheid probeert te verdoezelen, voelt dit thematisch heel juist aan: naarmate het onderzoek vordert, stapelt het bewijsmateriaal tegen de president zich op en wordt het steeds moeilijk om alle lekken te dichten.

 

Een gezwel in het spel…

De spelregels tellen 21 bladzijden, maar de helft daarvan is historische achtergrondinformatie over Watergate en de protagonisten die een rol speelden in het grootste politieke schandaal van de 20e eeuw. De oorspronkelijke uitgever deed erg zijn best om het spel te kaderen in de historische realiteit. Het is dan ook bijzonder jammer dat de Nederlandse vertaling zo onzorgvuldig gebeurde. De tekst staat vol type- en schrijffouten en is hier en daar behoorlijk slordig vertaald. Zo wordt “A cancer on the presidency” knullig vertaald als “Gezwel dichtbij het presidentschap“. Elders vind je een draak van een zin als: “In de zogenaamde “Smoking Gun” tape van 23 juni 1972 spannen Nixon en Haldeman samen om de rechtsgang te belemmeren, door contact op te nemen met de CIA om hen de FBI onder druk te laten zetten om te stoppen met het Watergate onderzoek door te zeggen dat het ging om een kwestie van nationale veiligheid.” Mijn ogen doen pijn van al die fouten, maar op zich beïnvloeden ze het spel niet. Erger is dat ook één van de kaarten een fout bevat: bij samenzweerder Bob Haldeman staat dat elke termijnschijf verplaatst moet worden, terwijl dit elke bewijsfiche moet zijn. (terzijde: in een tweede print van het spel zouden de fouten gecorrigeerd zijn)

 

Laat dit minpunt het spelplezier niet vergallen: Watergate bouwt verrassend veel spanning op in een kort spel met eenvoudige spelregels en is wat mij betreft een terechte winnaar van de BGG Award voor beste tweepersoonsspel in 2019.

 

(White Goblin Games was zo vriendelijk een recensie-exemplaar ter beschikking te stellen)

About ZVS

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *