How it went: Coromacy 2020 (3)

Voorjaar 1902

Orders najaar 1901: strijd om Roemenië, Noorwegen en België

Verraad! Verraad! Franz Jozef, laaghartig keizer van Oostenrijk, plant mij het mes in de rug en verovert zelf Roemenië!

Er gebeuren enkele pijnlijke vergissingen bij het ingeven van de eerste orders: Italië mist een extra build door een fout gelopen konvooi naar Tunis, Frankrijk denkt Axis & Allies te spelen en had niet begrepen dat een vloot ook zonder bijbehorend leger verplaatsingen kan maken. De vloot van Denemarken blijkt in het Skagerrak beland te zijn in plaats van in Zweden, al beweert Duitsland tegenover mij dat dit een bewuste zet was. Het feit dat hij hierdoor een extra leger of vloot kwijtspeelt, was alleszins niet bewust ingecalculeerd. Enig lichtpuntje (voor mij althans): Italië trok onverwacht naar Triëste wat een oppermachtig Oostenrijk in de weg staat.

Voor mij wordt het nu moeilijk kiezen: Oostenrijk toonde zich geen betrouwbare bondgenoot, maar tussen Turkije en Rusland zit de temperatuur ook behoorlijk onder het vriespunt. Ik hoop het vertrouwen van Turkije te kunnen terugwinnen. Na lang wikken en wegen plaats ik mijn nieuwe leger in Warschau en niet in Moskou, en die gok lijkt gelukt te zijn. De Turkse sultan beseft niet dat Oostenrijk en Rusland een alliantie vormden die door Oostenrijk opgeblazen is, en lijkt door de Oostenrijkse inname van Roemenië overtuigd dat er geen afspraken waren tussen Oostenrijk en Rusland. De Turkse sultan redeneert dat het korte gewin om mij te verpletteren in Sebastopol op termijn minder interessant kan zijn dan een samenwerking tegen Oostenrijk. Ik denk dat daar voorlopig mijn beste kans ligt om eruit te raken.

Najaar 1902

Verraad! Verraad! (bis) Ik denk in de sultan van Turkije een medestander gevonden te hebben tegenover Oostenrijk, maar dat draait fout uit: ik verlies de vloot in Sebastopol en wordt verder teruggedreven uit het zuiden. Jammer, want ik geloofde echt dat het verstandiger was om met Turkije samen te werken tegen Oostenrijk.

Frankrijk zit pas echt in slechte papieren. Italië speelt even straight forward als dat hij aankondigt, met weinig diplomatiek overleg (tegenover Rusland althans). Ik veronderstel een bondgenootschap tussen Engeland en Duitsland, maar zie daarin alleen positieve resultaten voor de Duitse keizer. Ik probeer Engeland dan ook te paaien tegenover Duitsland en hoop dat dit wat meer rust brengt in het noorden. King Edward lijkt hier wel oren naar te hebben en we spreken af om Duitsland uit Denemarken te verjagen.

Tsaar Nicolas II lijmt de scherven met king Edward

 

Ik zet alle diplomatiek overleg met Rusland en Turkije terwijl even on hold: beide bleken de vorige seizoenen een onbetrouwbare partner te zijn, en ik wil me niet opnieuw naïef in een avontuur storten waarbij mijn plannen nergens op uitdraaien omdat mijn vermeende tegenstander mij in de steek laat. Ik hoop dat één van beide landen zelf naar mij toe zou komen met een voorstel, maar dat draait anders uit. Oostenrijk en Turkije sluiten een duivelspact waarbij ze mij verdrijven uit het zuiden.

My cunning plan waarbij Engeland met mijn steun Denemarken zou innemen en mij Noorwegen gunnen, gaat echter hopeloos de mist in. Engeland kiest toch voor het innemen van Zweden en krijgt hiervoor zelfs steun van Duitsland, hoewel die beloofd had om mij toe te laten naar Zweden te trekken.

1902 draait zo behoorlijk slecht uit voor de Russische Beer. Ik eindig vrijwel status quo met mijn startpositie, met enkel een vloot in Zweden, maar zonder bondgenoten bij Duitsland, Engeland, Oostenrijk of Turkije. De vergissing in Tunesië breekt Italië zeer zuur op want het bondgenootschap tussen Oostenrijk en Turkije brengt hen al tot de Ionische en Tyreense zee. Engeland versterkt zich na een eerste jaar zonder winst deze keer wel met twee extra vloten, Duitsland beheerst vijf aanvoercentra en Frankrijk moet Engeland op de kust van Brest toelaten.

 

Voorjaar 1903

Italië, tot nu toe weinig communicatief, trekt aan de alarmbel en roept vijf mogendheden samen met een bevlogen oproep om Europa te vrijwaren van een verdere verovering door een Turks-Oostenrijks bondgenootschap. Ik juich alle samenwerking toe want zie het bijzonder somber in. Het verlies van Warschau en het verder afbrokkelen van het Russische rijk lijken onvermijdelijk. Rusland, Duitsland en Italië lijken elkaar  te vinden over het gezamenlijke optreden in centraal Europa. Frankrijk en vooral Engeland blijven aanvankelijk oorverdovend stil.

Een cri de coeur van Victor Emmanuel II

 

Najaar 1903

Zoals te verwachten viel, slaag ik er niet in om Warschau te behouden en daarmee is de zwanenzang van het Russische rijk pas echt ingezet. Ik probeer Duitsland te overtuigen om dit gebied samen te proberen heroveren, maar de Duitse strijdkrachten staan hopeloos verspreid en dus heeft de keizer andere katten te geselen. Oostenrijk rukt verder op naar Tyrol en in het zuiden kan een verdere opmars van de vloot van Oostenrijk en van Turkije slechts even afgeremd worden.

Fall 1903: de grote alliantie die er niet kwam

 

Voor zover dit al niet duidelijk was na het voorjaar, wordt in de winter van 1903 helemaal duidelijk dat Engeland niet aansluit bij een grote coalitie tegen Oostenrijk en Turkije. De Engelse strijdkrachten vallen aan in Brest, Nederland en Sint-Petersburg. Voor Rusland en Italië lijkt het spel gespeeld. Duitsland en Frankrijk staan er op papier nog iets sterker voor, maar hun troepen staan te zeer verspreid om zich te kunnen verweren tegen Engeland, Oostenrijk en Turkije.

 

1904

Van nu af is het spartelen om het hoofd boven water te houden. Ik probeer king Edward te overtuigen dat hij beter gebaat is met een zwakke tsaar dan met een oppermachtige sultan als buur, maar zoals het Russische spreekwoord zegt: ‘tschoap es de preut af’. We zijn er niet in geslaagd om de samenwerking tussen Oostenrijk en Turkije te verbreken, en later zal blijken dat Engeland op dit moment al even mee in het bondgenootschap zit. Dankzij de rugdekking van Turkije creëert Oostenrijk een linie die niet te stoppen valt en beurt na beurt verder optrekt in het midden van Europa. Duitsland en Frankrijk raken vermorzeld tussen deze Oostenrijkse troepen en de Engelse strijdkrachten in het westen. Turkije palmt verder het zuiden in en drijft Italië steeds verder terug.

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *