Terugblik: Coromacy 2020 (5)

Backstabbr.com

  • er zijn verschillende sites om online Diplomacy te spelen: www.playdiplomacy.com, webdiplomacy.net, vdiplomacy.com. Ik koos voor backstabbr.com zonder de alternatieven uitgebreid te bekijken.
  • sign in kan enkel via google, dus je kan geen eigen account aanmaken
  • de interface is eenvoudig en functioneel: er wordt geen moeite gedaan om speelbord of stukken realistisch weer te geven. Het ziet er wat saai uit, maar helpt wel om overzicht op het spel te houden.
  • communicatie verloopt via ‘press’, een eigen berichtenfunctie op de site waarmee je individuele of groepsberichten kunt posten. Wij overlegden in ons spel grotendeels via de ‘press’, al werd er af en toe ook via Whatsapp of video call afgesproken
  • je krijgt geen foutmelding bij het ingeven van een foute, onuitvoerbare order. Dat is een bewuste keuze van de ontwerpers, aangezien het zogezegd per ongeluk ingeven van een foute order deel kan uitmaken van je tactiek.
  • je kan onbeperkt ‘sandboxes’ aanmaken waarin je virtueel orders kan uitvoeren en scenario’s testen. Handig voor nieuwe spelers, want ondanks de eenvoudige spelregels was het toch soms schrikken hoe sommige orders op elkaar inwerken.
  • enige puntje waar we af en toe mee worstelden was de ‘adjudication‘ of het uitvoeren van ingegeven orders. Na het eerste seizoen was de hele groep verrast toen bleek dat orders onmiddellijk doorgevoerd worden zodra de laatste speler de orders ingevoerd had. Ook de mogelijkheid om tijdens het weekend al dan niet door te spelen, leek niet helemaal te werken zoals we verwachten. Doorheen het hele spel bleef het worstelen met het tijdstip waarop de orders uitgevoerd zou worden, en dus heb ik die momenten steeds manueel aangepast. Er zit vast een logica aan verbonden, maar ik heb deze alleszins niet kunnen ontdekken

 

Online Diplomacy

  • we speelden ons spel met 4 spelers met enige tot vrij veel ervaring, en 3 spelers die het spel slechts vaag kenden maar nog nooit gespeeld hadden
  • online spelen had voor een nieuwe speler alleszins het voordeel dat er wat meer tijd was om alles uit te puzzelen. Ondanks de erg eenvoudige spelregels  is het aanvankelijk toch wat zoeken welke manoeuvres allemaal mogelijk zijn en hoe die op elkaar ingrijpen. Ik was dan ook heel blij dat ik de eerste seizoenen niet live moest spelen, met slechts 30 (voor spring 1901) of zelfs maar 15 minuten bedenktijd
  • een deel van de charme van het onderhandelen gaat natuurlijk verloren in schriftelijke communicatie. Je kan elkaars lichaamstaal niet lezen en iemand keihard voorliegen gaat op papier wat gemakkelijker dan in levenden lijve. Anderzijds was het grappig hoe iedereen meteen in de eigen rol kroop en bleef. Aangezien de groep elkaar vooraf niet kende, zouden we in een fysiek spel Diplomacy misschien wat terughoudender zijn geweest om elkaar consequent aan te spreken als Franz-Ferdinand, king Edward, président José le Rétard, enz.
  • we speelden één beurt per twee dagen. Voor sommige spelers mocht dat wat sneller gaan, andere spelers hadden aan die twee dagen nauwelijks voldoende om hun orders klaar te krijgen. Ik vond het tempo vrij goed maar zou zeker niet kiezen voor een langere periode omdat dit echt wel de vaart uit het spel zou halen
  • online spelen was al bij al een bijzonder positieve ervaring. Als er één ding is wat ik gemist heb: de nabespreking.  “Ik dacht dat jij toen…”, “Ik ging naar daar omdat ik dacht dat jullie…”, “Maar waarom heb jij toen niet…?” Ik vind bij vrijwel elk spel de terugblik achteraf de helft van het plezier, en Diplomacy smeekt echt om een uitgebreide nabespreking bij een vers uitgeschonken trappist.

 

 

 

“Diplomacy: destroying friendships since 1959”?

Diplomacy is op zich een bijzonder eenvoudig spel. Een kaart van Europa met zeven grootmachten, elk met 3 (of 4 voor Rusland) aanvoercentra en de bijbehorende legers of vloten. Enkele eenvoudige en doorgaans logische regels voor beweging, aanval en verdediging. Orders worden ingegeven en uitgevoerd tot iemand 18 aanvoercentra beheerst óf tot de nog aanwezige grootmachten akkoord gaan met een wapenstilstand. Diplomatiek overleg is toegestaan en aangewezen, maar geen enkele afspraak is bindend.

 

In die laatste vijf woorden ligt de hele kern van het hele spel besloten: geen enkele afspraak is bindend. Diplomacy kan niet gewonnen worden zonder je lot te verbinden aan andere grootmachten, maar ook niet als je het hele spel trouw blijft aan dezelfde bondgenoten. En dus wordt het een kwestie van timing. Té vroeg een afspraak schenden, en je wordt niet langer vertrouwd. Té lang wachten, en je ontdekt ineens dat je trouwe vriend een mes tussen je schouderbladen plantte. Het spel kreeg omwille van de fameuze backstabbing die er onlosmakelijk mee verbonden is, de officieuze ondertitel “destroying friendships since 1959“.

 

Hoe is het onze groep daarbij vergaan? Diplomacy heeft alleszins een spanning en intensiteit die ik nog in geen enkel ander spel beleefde. Als Jack the Ripper in Letters from Whitechapel zit je op het puntje van je stoel wanneer je de detectives luidop hoort overleggen terwijl ze vlak bij je in de buurt zijn. Als spion in The Resistance moet je het hoofd koel houden terwijl je snoeihard over je identiteit staat te liegen tegenover je medespelers. Die spellen zijn echter veel eenduidiger: je bent de bad guy en wordt dus verondersteld om je te verstoppen of te liegen. In Diplomacy is het nooit zo eenvoudig: niemand is zomaar je medestander of vijand. Iedereen probeert eerlijk te zijn als dat kan en als het je uitkomt. Zodra je denkt dat het interessanter wordt om je bondgenoot in de steek te laten voor een deal die je meer zal opleveren, worden ineens de messen bovengehaald.

 

De sfeer bleef goed

De gesprekken in Diplomacy kruipen daardoor veel meer onder je vel dan bij andere spellen het geval is. Het spel greep mij van bij de start bij de keel: nog voor er één zet gebeurd was, brak ik mij het hoofd over wie ik al dan niet kon vertrouwen. Misschien is dat specifiek voor Rusland, sterker dan de andere grootmachten maar met een heel uitgebreid en daardoor ook kwetsbaar rijk, maar ik voelde mij meteen in het diepe gegooid, er leek geen tijd of ruimte te zijn om de buurlanden te peilen. De allereerste zet leek meteen ook belangrijke consequenties te hebben. Ik merkte dat ik op bepaalde momenten moeite moest doen om mij niet te ergeren als een andere speler niet volgde in een redenering die in mijn ogen toch  van een onweerlegbare logica getuigde. Het bleef natuurlijk allemaal maar een rol, en de hele groep stond gelukkig met dezelfde gezonde mindset in het spel. Staatshoofden loofden elkaar voor de verwezenlijkingen van elk land. Er werden flauwe grapjes gemaakt over pizza, datsja’s en sachertorte. Voor een backstab werden – al dan niet schijnheilige – verontschuldigingen aangeboden. Tegen eind 1904 bleven er slechts drie grootmachten van betekenis over en verdween de spanning wat uit het spel, maar de sfeer in de groep bleef uitstekend tot het einde.

 

Vriendschappen zijn er dus zeker niet door beëindigd, integendeel. Diplomacy vraagt wel wat tijd en energie en dus is het geen spel dat je beëindigt met de woorden “nog een rondje?” Het was wel een ongelofelijk toffe ervaring, daarom sluit ik graag af met een dankjewel aan medespelers Bart, Dylan, Jan, Kevin, Olivier en Quinten. Wijzer geworden door een eerste spel wil ik er gerust nog wel eens aan beginnen, dus als iedereen er klaar voor is… nog een rondje?

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *